Nu lazen we vanaag in het vogelboek dat ze net zo groot kunnen worden als een Oehoe en dat ze soms zelf mensen aanvallen als je te dicht bij hun broedplaats komt. Toch maar de helm opzetten dan….

Na 2,5 week en 4600km achter de kiezen zijn we deze week weer in het Zweedse Albacken gearriveerd. Wat een geweldige ervaring. Een reis van contrasten. Rijk en arm, gastvrij en star, terug in de tijd maar tegelijk ook westerse indrukken. Prachtige natuur maar (vooral in de noordelijke helft) op vele plaatsen een grote puinhoop!!

Bij Kirkenes in het uiterste puntje van Noorwegen nemen we de Noordelijkste grensovergang die Rusland kent. Na een oponthoud van 3 uur, omdat ik de kentekenbewijzen van de motoren niet bij me had, mogen we na het faxen van de papieren toch Rusland in. We kiezen ervoor direct binnendoor te rijden. Niet wetende wat we allemaal gaan zien geeft deze reis een onbeschrijfelijk maar goed gevoel.

Op een gegeven ogenblik zien we naast ons een hekwerk opduiken. Even later wordt het duidelijk dat dit een extra grens is die ongeveer 10km in Rusland ligt en parallel loopt aan de echte grens. Achter dit hekwerk staan overal uitkijktorens. Om mensen nog steeds af te schrikken zijn veel uitkijktorens voorzien van een pop in militaire kledij. Er zitten ook camera´s op. Of die nog in gebruik zijn weten we niet. Wel is duidelijk te zien dat dit hele hekwerk vroeger onder stroom stond.

De eerste indruk bij het binnenrijden van het eerste stadje, een mijnwerkersstadje, is niet prettig. Alleen maar uit beton opgetrokken flats waarvan de laatste onderhoudsperiode de nieuwbouw is geweest, waarschijnlijk ergens in de jaren 40 – 50. Er is geen groen want er groeit niets aangezien we boven de boomgrens zitten. Veel mensen op straat en alle ogen zijn op ons gericht er is er niet één die de andere kant op kijkt. Dat geeft een ongemakkelijk gevoel.

Onderweg naar Moermansk zie je het ene oorlogsmonument naar het ander. Dit gebied dat in de tweede wereldoorlog een belangrijke toevoerhaven was van oorlogsmaterieel voor de geallieerden in combinatie met de huidige opslag van de oude atoomonderzeeërs krijg je het gevoel alsof je over militair grondgebied rijdt. Naar 100km opnieuw een militaire controle post. Weer het paspoort laten zien, snel een foto gemaakt maar daar was meneer niet blij mee. In kombinatie met armgezwaai en een aantal dreigende Russische woorden stopte ik de camera snel weg. Maar de foto is gelukt.

In Moermansk hebben we 2 hotel overnachtingen genomen. Op die manier konden we een dagtrip maken naar het meest noordoostelijk bereikbare punt van Kola. Na 80km asfalt en 50km gravel kwamen we aan in een oud vissersdorp. Een vlaag van verstandsverbijstering. Wat een vergane glorie, een spookdorp. Maar naar een minuut of 10 stilstaan op de brug zagen we toch nog enkele mensen lopen. Toch maar eens verder rijden en dan komen we bij een strandje uit. We staan even perplext. Een aantal “dikke” westerse auto´s en russen die hier aan het kitesurfen zijn.

We hadden de helm nog maar net afgezet en daar kwam (in onze voorstelling) een stereotype rus (Sasha) aan op een motor. We probeerde te communiceren en met gebarentaal werd e.e.a. duidelijk. Hij nodigde ons uit voor een bakje koffie. De eerste indruk van een spookdorp is al iets bijgesteld. We zitten bij Sasha binnen aan tafel koffie te drinken en proberen nog wat van elkaar te weten te komen. Na dit warme onthaal nog even een foto gemaakt en wederom zijn we met stomheid geslagen. Hij vraagt of we ook op facebook zitten dan kunnen daar de foto op zetten!!!

We vertrekken om nog even verder door te rijden naar een volgend dorp. Volgens de gps moet dat aan de Barentszzee liggen. Bij aankomst weer dezelfde indruk maar het wordt steeds makkelijker om een voorstelling te maken dat er toch mensen wonen. Ik zie wat mensen buiten staan en rij er naar toe. Maak het gebaar dat we opzoek zijn naar een uitkijkpunt over zee, direct wijst hij mij een smal pad achter een oud gebouw. We rijden omhoog en na het voorbij rijden van de plaatselijke vuilnisbelt komen we aan bij de Barentszzee. Geweldig wat een uitzicht en prachtige steile kliffen waar de zee tegen aan bonkt. Van hier is het nog slechts 650km hemelsbreed naar Nova Zembla.

Na twee overnachtingen in het hotel in Moermansk rijden we naar het zuidoosten. We willen nu ook nog graag een keer aan de Witte zee staan om de reis compleet te maken. We kiezen er voor om zover mogelijk door het binnenland te rijden. Dat hebben we geweten ook!! Na twee dagen enorm slechte wegen, rivier oversteken, bijna ingestorte bruggen, keien, en waterplassen hebben we slechts 150km afgelegd. We besluiten om 40km terug te rijden naar een eerder genomen afslag om van daaruit weer naar het westen te rijden en de grote weg op te zoeken. Maar we gaan eerst overnachten, morgen weer een dag.

Bij het terug rijden komen we na 10km weer door een dorpje. Nu toch maar even stil staan om een paar foto´s te maken. Het leek weer totaal uitgestorven maar naar enkele seconden komt er een Russisch vrouwtje op ons af en bekijkt de motoren. Het duurt maar even en we moeten mee naar binnen. We moeten gaan zitten in haar kleine knusse keukentje waar de houtkachel volop brand. Het is er bloed heet. Zij begint direct alles klaar te zetten op tafel. Brood, kaas, jam, koekjes en zelfs chocolade snoepjes. Na een plakje brood met kaas en een warme bak thee geven we aan dat we echt weer verder moeten. Buiten wil ze nog wel graag even op de quad zitten. We maken nog een foto en zetten onze tocht voort.

Omdat we niet via de geplande route aan de witte zee zijn gekomen besluiten we maar om te rijden en via asfalt er heen te rijden. Bij aankomst in het plaatsje Umba krijg je een heel andere indruk als eerder in de steden rond Moermansk. Hier is de cultuur van een vissersdorp nog in stand gebleven, althans dat is onze indruk. We rijden het dorp voorbij en gaan via boerenweggetjes over het grasland naar de Witte zee.
We hebben ons doel gehaald. Moermansk, Barentszzee en de Witte zee. Nog één nacht in ons tentje in Rusland en dan gaan we 200km ten zuiden van de Noordelijkste grensovergang Finland in op weg naar het westerse Rovaniemi om te kijken of de Kerstman al is gearriveerd.